Nú ætla ég að syngja ykkur
lítið fallegt ljóð
um ljúfan dreng sem fallinn er nú frá,
um dreng sem átti sorgir
en ávallt samt þó stóð
sperrtur þó að sitthvað gengi á.
Í kofaskrifli bjó hann,
sem lítinn veitti yl,
svo andvaka á nóttum oft hann lá.
Þá Portúgal hann teygaði,
það gerði ekkert til,
það tókst með honum yl í sig að fá.
Þið þekktuð þennan mann,
þið alloft sáuð hann.
drykkjuskap til frægðar sér hann vann.
Börnum var hann góður,
en sum þó hræddust hann,
þau hæddu hann og gerðu að honum gys.
Þau þekktu ei, litlu greyin,
þennan mæta mann,
margt er það sem börnin fara á mis.
Þið þekktuð þennan mann,
þið alloft sáuð hann.
drykkjuskap til frægðar sér hann vann.
Munið þið að dæma ei eftir
útlitinu menn,
en ýmsum yfir þessa hluti sést.
En til er það að flagð er undir
fögru skinni enn,
fegurðin að innan þykir best.
Þið þekktuð þennan mann,
þið alloft sáuð hann.
drykkjuskap til frægðar sér hann vann.
Nú ljóðið er á enda
um þennan sómasvein,
sem að þráði brennivín og sæ.
Hann liggur nú á kistubotni
og lúin hvílir bein
í öskuhrúgu í Vestmannaeyjabæ.
Þið þekktuð þennan mann,
þið alloft sáuð hann.
drykkjuskap til frægðar sér hann vann.
Þið þekktuð þennan mann,
þið alloft sáuð hann.
drykkjuskap til frægðar sér hann vann.
*ATH*
Lína 2 í síðasta erindinu
„sem að þráði brennivín og sæ.“
var upphaflega sungin
„sem að þráði brennivín úr stæ.“
En það var sökum þess að höfundur lagsins var
hálf tannlaus eftir slagsmál og var heldur ekki
alveg eldrú þegar hann var að kenna hljómsveitinni
Logum lagið og textann.
Í þá daga voru menn ekki með tölvur og internet
og algengara var að lög og textar voru bara
kennd mann fram af manni og þá alveg blaðlaust.