BmCBmF#7Bm
Viltu Bm með mér vaka er blómin sofa
vina A mín og ganga D suður að F#7 tjörn.
Þar í Bm laut við lágan eigum G kofa.
G#dim Lékum D/A við þar okkur A saman D börn.
Þar við A gættum fjár um fölvar D nætur
fallegt A var þar út við hólinn minn.
Hvort er sem mér sýnist að þú D grætur.
G#dim Seg mér D hví er dapur A hugur D þinn.
DmAmE7Am
Hví ég Am græt og burt er æskan bjarta
bernsku G minnar dáin C sérhver E7 rós.
Það er Am sárt í sínu unga F hjarta
að F#dim sjá hve C/G slokkna öll þín G skærstu C ljós.
Ó, hve G fegin vildi ég verða C aftur
vorsins G barn og hérna leika mér.
Nú er lamað þrek mitt, þrotinn C kraftur
F#dim þunga C sorg á herðum G mér ég C ber.
AmGF#7Bm
Hvað þá Bm gráta gamla æsku drauma,
gamla A drauma bara D ór og F#7 tár.
Láttu Bm þrekið þrífa stýrisG tauma.
G#dim Það er D/A hægt að kljúfa A lífsins D ár.
Kemur A ekki vor að liðnum D vetri?
Vakni ei A nýjar rósir sumar hvert?
Voru hinar fyrri fegri D betri?
G#dim Felldu ei D tár en glöð og A hugrökk D vert.
DmAmE7Am
Þú átt Am gott þú þekkir ekki sárin,
þekkir G ei né skilur C hjartans E7 mál.
Þrek er Am gull en gull eru líka F tárin,
F#dim guðleg C/G svölun hverri G þreyttri C sál.
Stundum G þeim er þrekið prýddi og C kraftur
þögul G höfug féllu tár um kinn.
En sama rósin sprettur aldrei C aftur,
þótt F#dim önnur C fegri skreyti G veginn C þinn.